ขอพื้นที่บ่นหน่อยนะครับ ...
จริงๆแล้ว มนุษย์เกิดมาเพื่ออยู่ตัวคนเดียวจริงๆหรอ
เพราะความเหงา ต้องการเพื่อน ทำให้มนุษย์ต้องเป็นสัตว์สังคมอย่างนั้นหรอ
มีหลายครั้งที่เหนื่อยมาก ต้องการคนปลอบ หรือ คนมาโอ๋
จากพ่อแม่ จากคนรัก จากคนที่รัก จากคนที่รู้ใจ จากเพื่อน หรือ แม้จากใครสักคน ที่มองเข้ามา
มองโทรศัพท์ ดูชื่อคนรู้จัก ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ซ้ำไปซ้ำมา
แต่ว่า ... ทุกคน ก็เหนื่อยกันหมด อยากได้คนโอ๋กันหมด
ทำไมเราต้องมองปัญหาของเรา ว่ามันหนักหนา มากมาย ทั้งๆที่ คนอื่นทุกคนเค้าก็มีปัญหากันหมด
ถ้าเราจะร้องเรียก หรือ ร้องขอ มันจะไม่เป็นการเห็นแก่ตัวเกินไปหรือไง
เอาปัญหา ไปให้คนที่มีปัญหามากพออยู่แล้ว ไม่สงสารคนอื่นบ้างหรือไง
เพราะเป็นงั้น ก็เลย ได้แต่ .... อยู่เพียงลำพัง คิดอยู่คนเดียว นั่งอยู่คนเดียว เหม่ออยู่คนเดียว เดินอยู่คนเดียว
ทั้งๆที่
บางที ขอแค่คุยด้วย ก็พอแล้ว
บางที ขอแค่อยู่ข้างๆ ก็พอแล้ว
บางที ขอแค่ยิ้มให้ ก็พอแล้ว
บางที ...... แค่บางที
ก็พอ
ไม่อยากโลภมาก ถึงขั้น ทุกเวลา
แต่บางครั้ง มันไม่ไหวจริงๆนะ
ไม่ได้อยากให้ใครเห็นน้ำตานักหรอก เราเข้าใจดี ว่า มันไม่ได้ดูน่าสงสาร
เพราะกลัวว่า ใครๆจะเห็นว่าอ่อนแอเนี่ยะแหละ ถึงได้เก็บมันเอาไว้
จริงๆแล้ว อาจถูกมองว่า เราเป็นคนได้ความรัก มากมาย จากทุกๆด้าน
แต่ จริงๆแล้ว ความรู้สึกของเรา เป็นคนขาดความอบอุ่น ซะเหลือเกิน
ทำไมนะ ทำไม ... ทั้งๆที่น่าจะพอใจแล้ว ทั้งๆที่น่าจะเพียงพออยู่แล้ว
แต่ทุกครั้ง ที่เราต้องอยู่คนเดียว เวลาที่
มองข้างๆ แล้ว ไม่มีใครอยู่ซักคน
มันเหงาอย่างบอกไม่ถูก ... เสียงของทุกคนที่เคยเรียกชื่อ มันหายไปหมด
มันเงียบ .. เหลือเกิน
เพราะเป็นความรู้สึกนี้แหละ เลยอธิบายไม่ได้
เราก็แค่วิ่งหา วิ่งตาม อะไรซักอย่างที่เราไม่รู้
แต่เพราะว่าเราไม่รู้นั่นแหละ เราถึงต้องหา
เคยบอกไปแล้ว ว่าเราไม่ได้เป้าหมายในชีวิต มากนัก
บางครั้ง บางวัน เราคิด แค่ ให้พ้นวันนี้
เพื่อกลับมานอนบนเตียง ได้อีกครั้ง ... ก็พอ
มันก็เหมาะแล้วหล่ะเนาะ ... ที่จะหาคนเข้าใจได้ยาก
เรายังไม่เข้าใจตัวเราเองเรย ... แต่ว่า เราพยายามแล้วนะ แต่ทำไมไม่รู้ เราถึงได้ให้ความสำคัญกะคนอื่น มากกว่าตัวเราเอง
หากเพียงแค่คำพูดหล่ะก็ มันไม่สามารถ บอกอะไรให้ใครเชื่อได้ ... คงเหลือแต่เวลาและการกระทำ
เหงานิดหน่อย แต่ คงทำได้เท่านี้ ...
ขอบคุณครับ...
จาก .......... เด็กน้อยที่แสร้งทำตัวเป็นผู้ใหญ่
edit @ 26 Jan 2010 12:45:42 by U - Chill